شعرك هاي يك شاعرك

محکوم به خاموشی است ! درست مثل کوه آن سوی پنجره

--- هرچند این خاموشی حکم مرگ است برای کوه

سبب شادمانی ست ، برای مردمان این سوی پنجره ---

                                  -نه برای کاشتن در باغچه      ؛ کز سر ترس -

اما باز هم می ترسم

مبادا، بگیرم

بازهم از همان دست !!

چرا شروع به کور کردن کردی ؟

سلاخی زار می گریست
به قناری کوچکی دلباخته بود
شاملو

قناری که همان قناری است

انگار

سلاخ ها

قصی‌القلب تر

شده اند

سرم پر بود از آرزوهای بزرگـــــــــــــــــــ

بزرگــ که شدم راضی بودم به آرزوهای کوچکـــــ

ابراهیم هم که باشم

می سوزم ...

رونق اگر نیست

صفا هم نیست ...

چموش ترند !

و پس پشت هیچ کاندومی آرام نمی گیرند

و

غم هایم

حکایت فقر است و ایمان

لنگری شده است ، سنگین

آویزان

از عقربه هایِ کوچکِ ساعتِ مچی ام

و ساعت هاست که ساعت ، پنج است

چشمــان تو ، روزگار من

عقب مانده است از جوخه

گویی ،باز هم

ســـحر اندکی نزدیک است.

اما برفـــش

از هــمه بیشتر است

مردِ

کارتنِ خوابِ

کنار خیابان....

مثل دوران کودکی

شیاف

بدترین چیزی بود

که شکافمان می داد

تقدیم به فرزانه
و تمام غم هایش

بهشت که

زیر پای تو نبود

درست

کنار دست ما بود

این را

از آن روزی که رفتی

جهنمِ روزگار

به ما فهماند

به آیــــنــــــــه خیره می شوم

می فهمم

چرا

شیطــــان

انســان را سُجده نکرد

تا هدایت شوی ....

تا

زندانی شوی

 تنها 

دو حرف

برایم مانده است

غین میم

«نحن اقرب اليه من حبل الوريد»
«ما از رگ گردن به شما نزديك‌تريم»
-سورة ق-

گیرم از رگ گردن هم نزدیک تر

اصلن بیخ گلو

تا خرخره که بیای

تازه میشی هم قد بدبختی هام

صورت هایی نصفه !!!

گویی زن بودن

برای مانکن های پشت شیشه

هم جرم است

در این سرای امید

                   آنــــقدر نان نداد

          تا

                     او جــان داد....

از آن روزی که

آدم برفی ها

انتقامشان را

از خورشید بگیرند

می ترســـــــــــــــــــــــــــــــــم

تنها صندلی یه که تا

آخر عمر بهت وفا می کنه 

حضرت ام المشاغل

آقــــای ناظم بازنشسته شد

بی آنکه بفهمد

خط کش وسیله ی اندازه گیریست

اسم درس"جبر"

اختیار بود

نمره ی قبولی را

می گرفتم

همیشه

حرف واژه ها را

خوب می فهمند!!

کجاست زیر پای تو ؟

ای مادر دغدار .......

روی درخت

چشم انتظار باد

    برای بر باد رفتن

  زبان سرخ

       لازم نیست

سر سبز

              بس است.